U szczurów z reumatoidalnym zapaleniem stawów zaobserwowano, że tymochinon zmniejszał stan zapalny, redukując stężenie mediatorów zapalnych takich jak TNF-α i IL-1, a także poprzez wpływ na obniżenie stresu wywołanego utlenianiem oraz modulacją szlaku NF-κB. (4)
Tymochinon a cukrzyca i insulinooporność
Cukrzyca to choroba, w której zarówno stan zapalny, jak i utlenianie sieją szkody w organizmie, który jest dotknięty zaburzeniami gospodarki cukrowej. Właściwości tymochinonu znalazły zastosowanie w modelach zwierzęcych, w których odtworzono cukrzycę, za pomocą podania gryzoniom streptocyzyny. Tymochinon obniżał poziom glukozy we krwi, a podnosił stężenie insuliny. Zaobserwowano zahamowanie procesu glukoneogenezy, czyli produkowania nowej glukozy w wątrobie, a także wzrost enzymu przeciwutleniającego, dysmutazy ponadtlenkowej. Stężenie dialdehydu malonowego natomiast spadło. Wykazano, że tymochinon wpływa normalizująco na metabolizm węglowodanów, a także ochronnie na komórki β trzustki, które produkują insulinę. (3, 10, 11)
Tymochinon a neuroprotekcja – Alzheimer i Parkinson
Układ nerwowy człowieka jest szczególnie wrażliwy na działanie wolnych rodników tlenu. Neuroprotekcyjne właściwości tymochinonu wynikają przede wszystkim ze zdolności do zmiatania wolnych rodników tlenu, a także do wspomagania przywracania prawidłowych stężeń enzymów antyoksydacyjnych, takich jak glutation czy dysmutaza ponadtlenkowa. Dodatkowo, ta drogocenna substancja z czarnuszki siewnej redukuje powstawanie produktów utleniania lipidów. Te produkty to m.in dialdehyd malonowy czy nadtlenki lipidów, które niszczą błony komórkowe.
Co z chorobą Alzheimera? Jeden z poważnych mechanizmów, który zachodzi podczas jej trwania, to odkładanie się beta-amyloidu w mózgu. Beta amyloid może uszkadzać mitochondria i wywoływać stres oksydacyjny. Tymochinon obniża toksyczny wpływ beta-amyloidu na komórki nerwowe, wpływając zapobiegawczo na spadek glutationu oraz redukując stres oksydacyjny.
Choroba Parkinsona to kolejna choroba związana z ośrodkowym układem nerwowym. W jej przebiegu obserwuje się obumieranie neuronów dopaminergicznych, a także wzrost stresu oksydacyjnego oraz stanu zapalnego. Agregacji ulega białko α-synukleina. Spada poziom enzymów antyoksydacyjnych, a wzrasta poziom produktów peroksydacji lipidów, takich jak dialdehyd malonowy.
W modelach zwierzęcych odtworzony został patologiczny stan uszkodzenia neuronów, podobny do ludzkiej choroby Parkinsona. Podano tymochinon i okazało się, że wpływa on na aktywację szlaku Nrf2, który reguluje ekspresję genów antyoksydacyjnych. Zapobiega spadkowi enzymów przeciwutleniających, a także hamuje agregację α-synukleiny. Przyczynia się do zahamowania wzrostu stężenia dialdehydu malonowego. (3, 8)
Granice wiedzy – co wymaga dalszych badań klinicznych?
Tymochinon demonstruje potencjał biologiczny w badaniach przedklinicznych i na modelach zwierzęcych, ale potrzeba większej ilości konkretnych badań klinicznych z wykorzystaniem tego związku, szczególnie w terapiach: - chorób neurodegeneracyjnych,
- nowotworów złośliwych,
- zaburzenia gospodarki cukrowej,
- chorób o podłożu autoimmunologicznym.
Jednak przeprowadzanie takich badań nie należy do najprostszych. Często pojawia się przede wszystkim aspekt etyczny: skoro istnieje skuteczna terapia w walce na przykład z rakiem, to nie poda się pacjentowi wyłącznie tymochinonu, może on stanowić jedynie dodatek do terapii. To z kolei sprawia, że wyniki dotyczące samego tymochinonu nie będą klarowne, bo trudno je oddzielić od wpływu głównego środka terapeutycznego. Wyzwaniem jest również ustalenie odpowiedniej dawki takiego związku wspierającego oraz skala badań – często na małych grupach.